Wysiłek fizyczny nie jest kluczem do utraty wagi

Dodaj do ulubionych

Nowe badanie wskazuje, że wysiłek fizyczny nie jest kluczem do skutecznej utraty wagi

Międzynarodowy eksperyment przeprowadzony przez ekspertów z Uniwersytetu Loyola z Chicago dowodzi, że ćwiczenia nie mają bezpośredniego korzystnego wpływu na kontrolę wagi. Badacze, którzy to poddali analizie osoby ze Stanów Zjednoczonych oraz czterech innych krajów odkryli, że ani siedzący tryb życia ani aktywność fizyczna nie były bezpośrednio powiązane z przybieraniem na wadze.  

 

"Przeprowadzone przez nas badanie pokazuje, że ćwiczenia fizyczne nie gwarantują ochrony przez nadmiernym przybieraniem na wadze" powiedziała główna autorka testu, doktor Lara R. Dugas. Jest ona adiunktem na Wydziale Zdrowia Publicznego Uniwersytetu Loyola w Chicago

 

Wyniki badania opublikowano w magazynie PeerJ.

 

Aktywność fizyczna wiąże się z wieloma korzyściami zdrowotnymi potwierdzonymi eksperymentami klinicznymi, począwszy od zmniejszania ryzyka wystąpienia chorób serca, cukrzycy, czy nowotworów, aż po maksymalizację efektywności pracy mózgu i poprawę nastroju. Osoby aktywne fizycznie w większości przypadków są zdrowsze oraz żyją dłużej. Niemniej jednak, z uwagi na fakt, że podczas treningów spalamy kalorie, zwiększa się nasz apetyt, który to możemy zaspokajać na przykład podświadomie podjadając przez resztę dnia.   

 

Niektórzy eksperci sugerują, że brak aktywności fizycznej, zwłaszcza w miejscu pracy, jest w dużym stopniu odpowiedzialny za epidemię otyłości. Niemniej jednak, analizy pokroju tej opisywanej w ramach niniejszego artykułu, gdzie obiektywnie określono poziom aktywności uczestników na przestrzeni czasu, nie wykazały statystycznie istotnego powiązania pomiędzy przybieraniem na wadze a aktywnością fizyczną.  

Badanie przeprowadzone przez ekspertów z uniwersytetu Loyola jest jednym z elementów Testu Modelowania Transformacji Epidemiologicznej (METS). W ramach METS naukowcy analizowali stan zdrowia osób dorosłych w wieku od 24 do 40 lat z pięciu krajów: Stanów Zjednoczonych, Ghany, Afryki Południowej, Jamajki oraz Seszeli (wyspy na wschód od wybrzeży Afryki). Badani z Ameryki mieszkali w Maywood, na przedmieściach Chicago. Ich pochodzenie określono w większości przypadków jako Afrykańskie. Co więcej, reprezentowali oni szeroki wachlarz socjoekonomiczny. Główną badaczką METS oraz współautorką badania przeprowadzonego na uniwersytecie Loyola była doktor Amy Luke, profesor i wiceprzewodnicząca Wydziału Zdrowia Publicznego na Uniwersytecie Loyola.

 

Wcześniejsze eksperymenty pozwoliły dowieść, że po zadaniu pytania o ilość uprawianej aktywności fizycznej respondenci mają tendencję do znacznego zawyżania rzeczonej wartości. Aby możliwe było dokonanie bardziej obiektywnych pomiarów, respondenci przez tydzień nieprzerwanie nosili akcelerometry. Mierzyły one wydatek energetyczny badanych oraz ilość przebytych kroków. Określono także wagę, wzrost oraz procent tkanki tłuszczowej w ich ciele. Po przeprowadzeniu testów wstępnych, badanych poproszono, aby zgłosili się ponownie po roku oraz dwóch latach celem przeprowadzenia badań uzupełniających.  

 

Podczas wizyty wstępnej, najniższą średnią wagą legitymowali się mieszkańcy Ghany (63 kilogramy zarówno u mężczyzn jak i u kobiet), natomiast najwyższą – Amerykanie (90 kilogramów u kobiet, 93 u mężczyzn). Ghańczycy mieli także lepszą kondycję niż Amerykanie. Siedemdziesiąt sześć procent mężczyzn oraz 44 procent kobiet z rzeczonego kraju spełniało amerykańskie zalecenia odnośnie aktywności fizycznej. W przypadku mieszkańców USA było to wyłącznie 44 procent mężczyzn oraz 20 procentach kobiet. Wedle nadmienionych zaleceń, wysoce korzystne jest uprawianie co najmniej dwóch i pół godziny ćwiczeń aerobowych (na przykład szybki spacer) tygodniowo.  

 

Co ciekawe, większy przyrost wagi zauważono przede wszystkim u respondentów spełniających wspomniane kryteria. Przykładowo, Amerykanie uprawiający odpowiednią ilość ćwiczeń przybrali na wadze 0,3 kilograma, natomiast obywatele tego samego kraju, którzy nie uprawiali wystarczającej aktywności fizycznej zrzucili 0,4 kilograma.

 

Eksperyment nie pozwolił na ustalenie jakichkolwiek statystycznie istotnych zależności pomiędzy siedzącym trybem życia a utratą lub przybraniem na wadze. Jedynymi czynnikami silnie skorelowanymi z wzrostem masy ciała były waga początkowa, wiek oraz płeć.  

Autor: Stylnazdrowie.pl

Redakcja poleca
comments powered by Disqus

Powrót ↑