Arginina - Wszystko co musisz wiedzieć o L-Argininie

Dodaj do ulubionych

Arginina (L-arginina), bywa zaliczana do aminokwasów endogennych lub egzogennych. Jest też określana jak "względnie egzogenna". Poziom jej biosyntezy jest zależny od spożywania wystarczających ilości jej naturalnych prekursorów – proliny i kwasu glutaminowego. Arginina jest warunkowo niezbędnym aminokwasem (niezbędna jest dla dzieci i niemowląt, w chronicznej niewydolności nerek oraz sepsie), którego dodatkową funkcją oprócz budowy białka jest udział w wielu procesach metabolicznych.Arginina nie jest uważana za niezbędny aminokwas, ponieważ u człowieka może być syntetyzowana de novo np. z glutaminy, proliny i cytruliny.


Arginina - funkcje

  • Biologiczny prekursor gazowego neurotransmitera tlenku zaotu: funkcja śródnabłonka, regulacja napięcia naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń, zmniejszenie agregacji płytek, adhezja monocytów do komórek śródnabłonka i proliferacja komórek mięśniówki gładkiej i naczyń.
  • Detoksykacja amoniaku przy udziale ornityny, cytruliny i kwasu asparaginowego.
  • Immunomodulacja: przyspiesza proliferację limfocytów, zwiększa zdolności cytolityczne makrofagów i komórek NK.
  • Przekaźnictwo nerwowe w CUN.
  • Efekt endokrynny/wydzielniczy: pobudza uwalnianie hormonów, poprawia wątrobową i obwodową insulinowrażliwość.
  • Synteza kolagenu, gojenie ran.
  • Synteza poliamn (spermina:poliamina powstająca w prostacie wpływa stabilizująco na DNA spermy) poprzez ornitynę.
  • Biosynteza kreatyny (z glicyny) i ornityny.
  • Biosynteza białka w  wątrobie

 Arginina źródła - występowanie

Zawartość L-argininy w żywności (g/100g):

  • żelatyna (6,4g/100 g)
  • pestki dyni (3,5 g/100 g)
  • orzeszki ziemne (3,2 g/100 g)
  • dziczyzna (2 g/100 g)
  • wołowina (1,9 g/100 g)

Dzienne spożycie argininy w zrównoważonej diecie powinno wynosić około 2-4 g

Arginina - zwiększone ryzyko niedoboru

  • Zwiększone zapotrzebowanie: dzieci, niemowlęta
  • Dieta/Styl życia: nieodżywinie/nieodpowiednia dieta
  • Zaburzenia/Choroby: miażdżyca tętnic (-> podwyższone stężenie ADMA), cukrzyca, przewlekła niewydolność nerek, choroby nowotworowe, defekty genetyczne, sepsa, zabiegi chirurgiczne, urazy psychiczne, ciężkie zranienia

 

Badania wykazały, że stężenie argininy w osoczu w zakresie 100-300 umol/l znacznie poprawia rozszerzenie naczyń krwionośnych indukowane tlenkiem azotu, podczas gdy bezpośredni efekt wazodylacyjny widoczny jest tylko przy stężeniu powyżej 100 umol/l.

Podawanie/Dawkowanie: argininę podajemy między posiłkami z równomiernym rozłożeniem dawki dziennej w ciągu całego dnia (skuteczność wzrasta, jeśli podawana jest w połączeniu z kwasem foliowym, witaminą B12 i antyoksydantami).

Bezpieczeństwo: skutki uboczne i reakcje niepożądane: stosowanie argininy wydaje się bezpieczną i skuteczną terapią w wielu stanach chorobowych, zwłaszcza w chorobach układu krążenia, za które odpowiedzialny jest śródbłonkowy czynnik rozszerzający naczynia NO. Przy wysokich dawkach może powodować problemy żołądkowe, zaburzenia snu, rozdrażnienie i może również podwyższać libido. Niewskazana jest suplementacja argininą osób zakażonych wirusem opryszczki. Dieta wzbogacona w glutaminę może stymulować wytwarzanie argininy w nerkach.

 

 

Autor: Stylnazdrowie.pl

Redakcja poleca

Luki w pamięci: normalne zjawisko czy powód do obaw?

comments powered by Disqus

Powrót ↑