Szczepienia powodują autyzm?

Dodaj do ulubionych

Okazuje się że związek między szczepionkami a autyzmem istnieje - Dane zostały ujawnione przez PRWEB.com 19 lutego 2014 roku. Okazuje się że środek zwany tiomersalem, nadal używany np. w szczepionkach przeciw grypowych, które były podawane małym dzieciom i kobietom w ciąży, może powodować autyzm i inne zaburzenia rozwojowe układu nerwowego. Wyniki są porażające, okazuje się że autyzm występował u dzieci narażonycgh na działanie tiomersalu aż 7,6 razy częściej w okresie niemowęcym. 

Związek między autyzmem a szczepieniami dzieci - dr Bożena Ryczkowska (źródło medycyna-integracyjna.pl)

Autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju dziecka, Do typowych cech należą problemy z komunikacją uczuć i związkami społecznymi. Występują również kłopoty z integracją wrażeń zmysłowych. Pierwsze symptomy autyzmu pojawiają się bardzo wcześnie, często już u kilkunastomiesięcznych niemowląt, ale zawsze są widoczne przed ukończeniem przez dziecko 3 roku życia. 

Za poszczepienny odczyn autoimmunologiczny odpowiedzialny jest adiuwant. Istnieje wiele dowodów klinicznych wykazujących związek szczepień z rozwojem choroby autoimmunologicznej. Skala tego zjawiska nie jest powszechna, ale ze względu na jego narastanie stworzono kryteria rozpoznawania choroby autoimmunologicznej wywołanej przez adiuwanty zawarte w szczepionkach – ASIA (Autoimmune/inflammatory syndrome induced by adjuvants).

Najczęściej stosowanym w szczepionkach  adjuwantem jest aluminium. Może on powodować odczyn autoimmunologiczny prowadzący do degenerujących zaburzeń w mózgu, które są u dzieci potocznie określane, jako autyzm (autyzm poszczepienny), a także, uszkodzeń słuchu oraz niedokrwistości i cholestazy. W latach dziewięćdziesiątych opisano autoimmunologiczne zapalenie mięśni i powięzi (Macrophagic myofasciitis MMF). Macrophagic myofasciitis jest reakcją na domięśniową iniekcję szczepionek zawierających wodorotlenek glinu jako adiuwant i obserwowano ją przede wszystkim dorosłych, najczęściej po szczepieniach przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby typu B i A oraz tężcu (Gherardi et al., 2001). Choroba charakteryzuje się bólami mięśni, bólami stawów, osłabieniem, rzadziej gorączką. Skala tego schorzenia w populacji niemowląt i małych dzieci w ogóle nie jest badana. Najczęściej badane zjawiska autoimmunologiczne dotyczyły szczepionek przeciwko grypie i wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. Wynika to najprawdopodobniej z masowej skali tych szczepień. Jednakże prowadzone w wybranych populacjach dorosłych badania epidemiologiczne ujawniły związek szczepień z rozwojem rozmaitych chorób autoimmunologicznych, a także zaostrzenie przebiegu już istniejącej choroby o tym podłożu, której rozwój poprzedzał szczepienie i nie był z nim związany przyczynowo. Dla przykładu, zespół Guillain-Barré (wstępujące porażenie wiotkie w wyniku autoimmunologicznej demilinizacji nerwów) najczęściej pojawiał się po szczepieniach przeciwko grypie i meningokokom (MCV4) (Schonberger et al., 1979, CDC, 2006). Po szczepieniu przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B. najczęściej obserwowano stwardnienie rozsiane, toczeń trzewny i reumatoidalne zapalenie stawów (Geier et al., 2005). Wśród najczęstszych odczynów autoimmunologicznych po szczepienie przeciwko brodawczakowi ludzkiemu obserwowano cukrzycę typu I, zespół jelita nadwrażliwego, guzkowe zapalenie tętnic i toczeń trzewny (Verstraeten et al., 2008; Sutton et al., 2009), a po skojarzonej szczepionce przeciw śwince, różyczce i odrze notowano idiopatyczną małopłytkowość (Wraith et al., 2003). Oczywiście, odczyny te występują rzadko, ale się zdarzają, a skala tego zjawiska w populacji małych dzieci i niemowląt w ogóle nie jest znana.

W Polsce nie prowadzi się żadnego rejestru odczynów poszczepiennych, chociaż w wielu krajach Europy i Ameryki Północnej taki monitoring jest prowadzony – VAERS Table of Reportable Events Following Vaccination (Rejestr niepożądanych objawów poszczepiennych.).

dr Bożena Ryczkowska

 

Autor: Stylnazdrowie.pl

Redakcja poleca
comments powered by Disqus

Powrót ↑